Domek z kart.

Mieszkam w domu z kart, nietrwała konstrukcja, słabe ściany zupełnie nieodporne na wstrząsy.

Karta na karcie, karta przy karcie.

Bezsenne noce spędzone przy jednej słabej i drugiej słabej i trzeciej i czwartej ścianie, dają moim esencjonalnym myślą pełnych niewypowiedzianych słów i emocji których najsilniejszy mięsień w organizmie nie jest w stanie udźwignąć, upust.

Kiedy wyobrażam sobie, że zasypiam, choć tak naprawdę nie zasypiam, jestem tak daleko od wszystkiego.

Unoszę się, efektowny start. Fikołek i długa droga w dół.

Upadki bolą.

Kiedy okazuje się, że moje myśli zabrnęły tak daleko, zapadam w głęboki sen.

Wznoszę się wysoko..wierzchołki drzew stają się moim chodnikiem, ziemia jest tak daleko - jest taka mglista i nieobecna.

Przenikam przez chmury i obłoki.

Moje ociężałe ciało traci na wadze. Jestem piórkiem !

Łaskocze po uszach smutne twarze.

Moje szeroko otwarte oczy, zaciskam w zamknięciu i nieobecności.

Jeden.. Dwa.. Trzy... 

Powietrze MOCNO uderza w klawisze tworząc głośne dźwięki.

Ktoś mnie woła. Głośno ! coraz głośniej.

Muszę wracać. Nie chcę. W krainie nieobecności jest dużo bezpieczniej.

Spadam energicznie w dół. Czuje swoje spuchnięte łydki, moje dłonie haczą o wierzchołki drzew, ranią mnie. Przedzieram się przez nieistniejące okno. 

Uderzam głową o puszystą poduszkę.

Nietrwała konstrukcja z kart rozsypuje się.

Przygniata mnie, przybija mnie, ukrywa mnie, zabija mnie.