Z rozmyśleń przy śniadaniu.

Te chwile kiedy przenika mnie wszechogarniające wewnętrzne ciepło. 

Kiedy w moim sercu dotykane są struny o których istnieniu nie miałam pojęcia.

Kiedy subtelność przeważa gruboskórność.

Chodzilibyśmy na długie spacery podczas każdej pełni księżyca. 

Pilibyśmy kakao i wspieralibyśmy się w czasie bitew na poduszki. 

Masowałbyś mi stopy i uspokajał głosem szalone pomysły.

Słuchalibyśmy piosenek i patrzyli sobie w oczy. 

Trzymalibyśmy się za dłonie i opowiadali o dziwnych snach. 

Huśtawki.

Ach te huśtawki.

Kto znajdzie w tym wszystkim sens, skoro ja nie mogę go odnaleźć.